باد پیچید در ترانهّ برگ
برگ لرزید از بهانهّ باد
هر کجا برگ خشک بود افتاد
باغ نالید و گفت:
-"باد مباد!"
دز شگفتم گناه باد چه بود؟
برگ خشکیده بود باد ربود.
باد هرگز دشمن برگ نبود
مردن یرگ دست باد نبود.
زندگی ذره ذره می کاهد
خشک و پژمرده می کند چون برگ
مرگ ناگاه می برد چون باد
زندگی کرده دشمنی یا مرگ؟
برگ خشکم به شاخسار وجود
تا کی آن باد سرد سر برسد
تو هم ای دوست ذره دره مکش!
تا نخواهم که زودتر برسد!
مشیری
باور کنیم!!!
سبزترین برگ دزخت هم روزی زرد و خشک می شود !!!
+ نوشته شده در
2005/12/21ساعت
1:4 AM توسط صبا
|
به پیش روی من تا چشم یاری می کند دریاست
چراغ ساحل آسودگی ها در افق پیداست.
در این ساحل که من افتاده ام خاموش
غمم دریا دلم تنهاست.
وجودم بسته در زنجیر خونین تعلف هاست!
خروش موج با من می کند نجوا:
-که هر کس دل به دریا زد رهایی یافت...
که هر کس دل به دریا زد رهایی یافت...
~
مرا آن دل که بر دریا زنم نیست
ز پا این بند خونین بر کنم نیست
امید آنکه جان خسته ام را
به آن نادیده ساحل افکنم نیست!
مشیری
وقتی دل تنهاست چطور می تونه از دریای غم رها بشه؟؟؟!!!
+ نوشته شده در
2005/12/17ساعت
0:38 AM توسط صبا
|
